Vanquish

Na wstępie muszę jedną rzecz zaznaczyć. Z zasady jesteśmy przy naszych tekstach nieobiektywni, ale w przypadku Vanquish będzie to nad wyraz widoczne. Jestem beznadziejnym fanem Platinum Games – Inaby, Kamiyi i Mikamiego. Czego się ci panowie tkną, dla mnie jest automatycznie przynajmniej godne rozważenia. Dlatego do ich najnowszej gry podchodziłem z wielkimi oczekiwaniami, w zasadzie bez wątpliwości, że może coś pójść nie tak.

I cóż – nie poszło. Udostępniona na Gamescom wersja demonstracyjna była krótka, ale wystarczająca, abym czuł wewnętrzny imperatyw do pójścia do sklepu w dniu premiery. Przedstawiony fragment pokazał nam nowoczesne hale mogące przypominać opustoszałe fabryki przyszłości. Albo zupełnie coś innego. Jeśli graliście w jakiekolwiek strzelaniny, których akcja dzieje się za kilkaset lat, to znacie ten motyw. Zresztą całą oprawę możecie zobaczyć na jednym z wielu filmików z rozgrywki, czy trailerów. Nie wspominając o tym, że od dziś dostępne jest demo na PS3 i Xboxa 360 – każdy może wizualia ocenić samemu.

Vanquish

Ale jak się gra? Wyśmienicie! Kiedyś podobały mi się pierwsze Gears of War, ale dwójka już mnie zupełnie nie wciągnęła. Było szaroburo, wolno i jakoś bez urwania dupy. W Vanquishu jest zupełnie, zupełnie inaczej. Przyspieszcie Marcusa Fenixa 2-3 krotnie i dostaniecie tempo rozgrywki z gry Platinum. Do tego szalenie istotna jest umiejętność ślizgania się po posadzce, która dodatkowo dynamizuje nasze przemieszczanie się. Jednocześnie jednak można odpalić spowolnienie czasu, aby dokładnie przymierzyć w głowę oponenta – wrażenia są niesamowite. Tradycyjnie nie zapomniano o możliwości chowania się za osłonami, ale wydaje się, że dodano to w jednym celu – aby jak najszybciej wyłonić się zza murku i czym prędzej pędzić przed siebie. Trochę biegiem, trochę wślizgiem, potem podskoczyć, zrobić salto, zwolnić czas, w międzyczasie wypuszczając dwa magazynki we wszystkich dookoła. A wszystko to w otoczeniu setek pocisków i wiązek dymu za nimi, które przypominają powietrzny balet.

Plansze pomagają nam nie tylko osłonami, ale i zawartym na nich arsenałem. Stanowiska z karabinami maszynowymi to standard, ale już dwunożne wielkie maszyny bojowe dodają nieco świeżego oddechu. I to wszystko w raptem kilkuminutowym demie, aż strach pomyśleć co znajdziemy w pełnej wersji.

Vanquish

Doskonale wypadła także walka z wielkim bossem, którego trzeba było ostrzelać w kilka wrażliwych miejsc. Plansza była piętrowa, więc można wybrać, czy atakujemy z dołu, z góry, czy też korzystając z rozmieszczonej w okolicy broni.

Co niezwykle istotne i trudne do ocenienia na filmikach to sterowanie. Wyznaję japońską szkołę, gdzie im szybciej i dokładniej możemy sterować, tym lepiej. I tutaj zrealizowano to bezbłędnie, postać nie pływa, tylko wykonuje ruchy w 100% zgodne z tym, co wstukamy na padzie. Brakuje opóźnienia w reakcji, które przynajmniej mnie wielokrotnie doprowadzało w zachodnich grach do szału (halo, Fable 2?). Także zmiana broni jest niezwykle płynna i nie powoduje żadnych przerw w zabawie. Gdy kończy nam się amunicja, odruchowo sięgamy i natychmiastowo zaczynamy ostrzał z następnej spluwy. Albo granatów, które protagonista odpala fajką.

Ja już wiem, że gotowy produkt na pewno chcę kupić. Co więcej, ściągnę dziś wersję demonstracyjną z PSNu i nawet jeśli będzie ta sama co na targach, to z przyjemnością się nią pobawię ponownie. Co i Wam serdecznie polecam. A potem podzielcie się w komentarzach Waszymi wrażeniami – czy fanbojstwo nie przesłoniło mi zdrowego rozsądku? Emiel ze mnie już teraz szydzi [oj tak - dop. Emiel].