Mafia II

Czekaliśmy bardzo długo, ale w końcu nadszedł ten czas, by jeszcze raz poznać prawdziwe znaczenie słowa “Mafia”. Opinie w internecie są bardzo różne, a więc czas już ostatecznie ustalić jak to z tą nową produkcją 2K Czech tak naprawdę jest.

Mafia II (wersja polska)
Wydawca: Cenega Polska
Deweloper: 2K Czech
Platformy: PS3 (recenzowana), Xbox 360, PC
Cena: 239zł SCD

Co mi się podobało:

- Four O’clock Rock – Największym atutem, który przychodzi na myśl, jeśli chodzi o Mafię II jest zdecydowanie muzyka. Genialne kawałki orkiestrowe, choćby już w samym menu i człowiek rozpływa się w klimacie gry. Szoku jednak doznaje się, gdy mamy przyjemność posłuchać trzech radiostacji dostępnych w grze. Nawet nie wiedziałem, że muzyka lat 50-tych to tyle fenomenalnych kawałków, które po prostu nie chcą wyjść z głowy. Nawet podczas pisania tej recenzji nucę sobie jeden.

- Powrót do przeszłości – Tutaj nie ma co się rozpisywać to miasto jest wspaniałe, a otaczająca je atmosfera zachęca by poznawać jak żyło się w tamtych latach. Specyficzne ubiory, specyficzna muzyka i klimat silnego podziału społeczeństwa na walczące ze sobą obozy to jest to, czego było nam trzeba. Ten klimat zdecydowanie bardziej mi odpowiada niż GTA IV, chyba po prostu podświadomie zawsze chciałem być włoskim mafiozo – przystojniakiem w czarnym garniturze i kapeluszu.

- Szczegóły, szczególiki i płynący czas – Empire Bay przesycone jest drobnymi elementami pokazującymi jak bardzo dużo pracy 2k Czech włożyło w ten projekt. Przykładowo w pierwszym okresie historii (końcowe lata II wojny światowej) znajdziemy  mnóstwo plakatów nawołujących do zaciągania się do wojska, a po ulicach będą jeździć wojskowe ciężarówki. Z drugiej strony, gdy już przeniesiemy się do lat 50-tych to w radiu posłuchamy pierwszych utworów rock & rolla, panie na ulicach będą się inaczej ubierać i ogólnie odczujemy rozluźnienie klimatu.

- Bystrzy policjanci – Byłem pozytywnie zaskoczony na jak wiele rzeczy zwracają uwagę funkcjonariusze prawa w Empire Bay – za przekroczenie prędkości będą chcieli nam wlepić mandat, za stłuczkę i ucieczkę z miejsca zdarzenia będą nas chcieli aresztować, że nie wspomnę o tym, że nie tylko my możemy być poszukiwani, ale również nas samochód. Oczywiście większość problemów da się załatwić odpowiednią łapówką, tak jak to było w tamtych latach.

- Różnorodność misji – To nie GTA, tu nawet jak pojedziemy wykonać proste zadanie wydarzy się coś nieoczekiwanego i niekoniecznie znaczy to wybicie kolejnych 20 przeciwników pojawiających się niewiadomo skąd, choć tak też się czasem zdarza. Mimo wszystko trzeba pochwalić designerów, że misje są bardzo różnorodne, mają na siebie pomysł, a  my, jako gracze ani przez chwilę nie czujemy, że się powtarzamy. Z ciekawostek nie chcę Wam psuć niespodzianki, ale mogę powiedzieć tylko tyle, że w Mafii 2 znajdziemy nawiązanie do części pierwszej.

- Świerszczyki – Nienawidzę zbierania niepotrzebnych elementów dodatkowych, które często nie mają nawet sensownego wyjaśnienia w grze. Po prostu twórcy rozrzucają coś po planszach, żebyśmy musieli ślepić przed monitorem z stworzonym przez kogoś poradnikiem i zbierali te badziewia. No dobra wyżaliłem się na te elementy i Mafia II też je ma (listy gończe), ale poza tym ma też rewelacyjną kolekcję obrazków z Playboya z tamtego okresu. Jak nigdy chciałem znaleźć je wszystkie, taki pomysł mi się podoba, bo tu miało to sens.

- Piaskownicy mówimy nie – Mafia II pomimo swojego otwartego miasta, jest grą do bólu liniową i w zasadzie nastawioną głównie na to, że wciągnie gracza swoją fabułą. Historia zmienia się jak w kalejdoskopie, czyli wrogowie stają się przyjaciółmi, przyjaciele umierają, a nam narasta lista problemów, które musimy rozwiązać. 2K Czech zdecydowało się jednak na ciekawy manewr w kilku miejscach omijając raczej żmudne i prawdopodobnie nieciekawe misje i wstawiając zamiast nich filmiki, pokazujące skrótowo co się wydarzyło. Przez to gra stała się krótsza z pewnością, ale dla mnie to zaleta, bo wolę intensywnie i krócej niż zbyt schematycznie i długo.

Empire Bay w całej okazałości

Co mi się nie podobało:

- Miejscami przewidywalna fabuła – Fabuła ma swoje momenty. Człowiek potrafi się wciągnąć i zapomnieć o świecie rzeczywistym, ale nie ma co się oszukiwać – niektóre elementy scenariusza widzimy z kilometra i już tylko czekamy na moment, w którym wpadniemy w zasadzkę czy ktoś z naszego otoczenia zostanie zabity. Tak bywa w grach bardzo często, ale od Mafii oczekiwałem czegoś więcej.

- Brak zżycia z niektórymi postaciami – przez to, że historia jest dość intensywna i przewija się przez nią mnóstwo bohaterów to nie wszystkich zdążymy tak konkretnie poznać jak bardzo byśmy chcieli. Przez to pewne wydarzenia, które dotykają głównego bohatera nie dotykają nas w ten sam sposób, po prostu za mało poznajemy Vito, by to wszystko wokół dotyczyło nas tak samo jak jego.

- Minimalnie aspekt techniczny –  Punkt ten dotyczy wersji na PS3, w którą miałem przyjemność grać. W zasadzie względem dema poprawiono wiele i gra się już bardzo dobrze, bez dużych zauważalnych problemów, ale wciąż raz na jakiś czas występuje rozdarcie ekranu, tak samo jak drobne spadki liczby klatek animacji.

Oni mnie zmusili do napisania tego tekstu

Mafia II może nie rzuciła mnie na kolana, ale miała swoje momenty, które będę miło wspominał grając w kolejne przeciętne gry, skupiające się bardziej na strzelaniu niż na historii. Dla mnie tamte czasy, otoczka i muzyka po prostu tworzą atmosferę, której nie znajdziecie w żadnym innym tytule obecnej generacji. Lubiący piaskownicę będą narzekać na to, że nie ma co robić, ja osobiście cieszę się, że nie dostaliśmy kolejnego sandboxa. Po prostu jeszcze nie spotkałem się z grą tego typu, która potrafiłaby utrzymać narzucone tempo od początku do końca. Mafii II się udało.

Jak grałem: Grałem w polską wersję na platformie PS3. Przeszedłem główny wątek fabularny na poziomie hard, co zajęło mi około 10 godzin. Przy okazji wyzbierałem wszystkie Playboye, a co!