Need for Speed: Hot Pursuit

Moja fascynacja ostatnimi grami zebranymi pod wspólnym tytułem Need for Speed najczęściej kończyła się na demie, gdzie problemy z płynnością, tragiczna i głupia fabuła oraz przerywniki filmowe przekonywały mnie, że to nie produkt dla mnie. Szkoda, bo NFS: Porsche Unleashed to nadal jedna z moich gier wyścigowych wszechczasów.

Na szczęście nadeszły zmiany. Pierwszy był Shift, ale jak wiemy jedna jaskółka wiosny nie czyni, więc teraz kolejny w kolejce był Need for Speed: Hot Pursuit od Criterion.

Co mi się podobało:

- Powrót klasyki – Pomimo oczywistych nawiązań do Burnouta trzeba jasno powiedzieć, że najnowszy Need for Speed wrócił do klasycznego rozumienia tej nazwy. Już od dawna czekałem na taki krok ze strony EA i każdy kto wtedy „czuł potrzebę prędkości” i teraz powinien ją docenić.

- Szybciej! – Początkowe wrażenie odnośnie modelu jazdy i prędkości nie daje pełnego obrazu Hot Pursuit. Z każdym następnym samochodem zaczynamy jeździć odrobinkę szybciej i po kilku wyścigach nie ma już czasu na zastanawianie się, trzeba być bezbłędnym i jeździć intuicyjnie.

- Kij i marchewka – Duży plus dla Criterion za umieszczenie rozbudowanego systemu rozwoju w trakcie naszej kampanii. Osobno jako policjant i ścigany zbieramy rangi, a wraz z nimi nowe samochody, ulepszenia gadżetów czy też wypełniamy mini wyzwania jak zepchnięcie określonej liczby przeciwników z drogi. Gra ciągle nas nagradza (również online), przez co zachęca do dalszej zabawy.

- „Jesteś ostatni. Uciekaj!” – Niesamowitym wręcz magnesem w produkcji Criterionu jest tryb sieciowy, a dokładnie tytułowy pościg (Hot Pursuit). Emocje, gdy jesteśmy ostatnim uciekającym i od mety dzieli nas niecały kilometr, a na karku siedzi nam zgraja gliniarzy, są wielkie. Jeszcze większa jest satysfakcja, gdy jako policjant dopadniemy takiego kierowcę i damy naszej drużynie zwycięstwo.

- W szponach Autologa – Nie da się ukryć, że tabele z wynikami to nic nowego. Odpowiednie ich wykorzystanie to już całkiem inna kwestia i tutaj brawa należą się Criterionowi, który dzięki Autologowi zmusił mnie do wielokrotnego powtarzania wyścigów, w których miałem już złoto. Taki system rekomendacji wciąga i niesamowicie motywuje. No, a w bonusie dostajemy jeszcze możliwość chwalenia się fotkami w sieci i aplikację na telefon z bieżącymi wyzwaniami.

W nocy też jest ładnie

Co mi się nie podobało:

- Bez Internetu, bez zabawy – Duży nacisk w Hot Pursuit położony  jest na rozgrywkę sieciową i Autolog. Pozbawieni połączenia z internetem podświadomie czujemy jakby sporo radości z gry nam umykało. No i tak faktycznie jest.

Gdyby policja miała takie samochody

Podsumowanie: Dzieło Criterion niebezpiecznie zbliża się, a czasem wręcz przekracza granicę pomiędzy Burnoutem, a Need for Speedem. Jednocześnie wraca do korzeni serii i w końcu jest udaną odsłoną (Shifta oddzielam, zresztą podobnie jak samo EA), po długich latach spadania w dół. Mnóstwo czasu musiało upłynąć, żeby EA przywróciło dawną świetność marce, która kiedyś nie miała sobie równych. Dla mnie to była nie tylko nostalgiczna wyprawa w przeszłość, ale dzięki patentom sieciowym takim jak Autolog również zwiastun tego co czeka nas w przyszłości. Criterion znowu to zrobił – Need for Speed: Hot Pursuit to najlepsze wyścigi arcade tego roku i każdy kto lubi ten gatunek nie może przejść obok tego tytułu obojętnie.

Jak grałem: Ze względu na problemy techniczne w grze, dzięki którym nie mogłem się zalogować na własne konto, bo gra się zawieszała musiałem zacząć rozgrywkę na innym loginie i tam głównie testowałem tryb sieciowy i Autolog. W tym czasie we współpracy z Criterion udało się rozwiązać problem i ostatecznie zacząłem zabawę od początku. To chyba najlepszy dowód na to jak dobry jest Need for Speed: Hot Pursuit.