Rayman Origins

Rayman Origins prezentowało się fantastycznie od pierwszego trailera i pierwszej grafiki pokazanej w sieci. Nie dość, że po latach rządzenia Królików wraca nareszcie ten, który całą serię zapoczątkował, to jeszcze w baśniowej oprawie i oryginalnym gatunku. Rayman na PSone to była jedna z pierwszych gier, jaką zobaczyłem na żywo na konsolach i oniemiałem.

A jakie wrażenie wywarła najnowsza produkcja Ubisoftu? Skrajne.

Rayman Origins to platformówka z krwi i kości. Obraz widziany jest z boku, cała grafika to zaś ręcznie rysowane dwa wymiary. Dzięki wysokiej rozdzielczości i feerii barw czuje się jednak, jakbyśmy wskoczyli do bajki Disneya. Tylko jeszcze trochę lepiej. Rayman wygląda jak najdroższy cukierek w najlepszym belgijskim sklepie z pralinkami. Sama słodycz i wysublimowane piękno.

Rozgrywka i konstrukcja gry z jednej strony są bardzo tradycyjne (podział na plansze, rozmaite światy, “hub” gdzie przenosimy się z jednego miejsca w inne), ale z drugiej wprowadza wiele nowoczesnych elementów. Przede wszystkim – kooperacja. Całą grę można przechodzić nawet w 4 osoby na jednej kanapie, dowolnie wybranymi postaciami z uniwersum, które odkrywamy wraz z progresem w grze. Kolejny nowoczesny składnik, to brak “żyć”. Możemy zginąć milion razy (i zrobimy to, ale o tym później), ale nie ma to żadnego wpływu na nasze dalsze postępy. Co istotne, gdy gramy w kilka osób do początku wracamy dopiero, gdy wszyscy zginą – jak ktoś pozostanie przy życiu, to reszta się reanimuje w tym samym miejscu. I trzecia istotna nowość to checkpointy – plansze podzielone są na naprawdę niewielkie sekcje, śmierć w trakcie których przenosi nas tylko do ich początku. Nie całej planszy – a to spore ułatwienie.

Rayman Origins

Elementem, który mnie jednak najbardziej zafascynował to ogromny hołd złożony kultowym grom zręcznościowym zawarty pod postacią charakterystycznych elementów plansz. Nawiązania do takich klasyków jak Mario czy Sonic są oczywiste i tutaj większej filozofii do odnalezienia nie potrzeba, ale już obecność motywu żywcem wyciągniętego z Mr. Drillera była zaskakująca. Takich smaczków jest więcej i nie chcę ich zdradzać – jeśli zdecydujecie się na zakup, to odkryjecie je sami. Warto, sprawia to niemałą satysfakcję i pozwala cieszyć tytułem, w stosunku do którego również autorzy okazali miłość.

Poza wychwalaną oprawą graficzną warto zwrócić też uwagę na dźwięki. Pozornie w platformówce niewiele można wymyślić, ale Ubi zdecydowało się na przemienienie także tej części w atut. Podobnie jak choćby w REZie, niemal każdy ruch staje się źródłem dźwięku. Nawet najdrobniejszego, ale doskonale komponującego z resztą oprawy. Rayman brzmi świetnie i chociaż to nie jest cecha mająca wielkie znaczenie w procesie decyzyjnym o zakupie gry, to jednak warto po prostu nie ściszać telewizora, a nawet lepiej – założyć słuchawki. Wiele drobnych rzeczy może nam inaczej umknąć.

Po całej beczce miodu muszę niestety dołożyć także pół beczułki dziegciu. Oglądając bowiem materiały z gry może się wydawać, że Rayman Origins to doskonała gra dla dzieciaków. Kolorowa, prosta… STOP! Rayman nie jest prosty. Rayman jest tak cholernie trudny, że to właśnie przy nim najczęściej rzucałem brzydkim słowem “kurw@” w tym roku. Skąd to wynika? Pierwszy “przelot” przez wszystkie plansze można w miarę bezboleśnie odbyć, ale w pewnym momencie się okazuje, że aby grę ukończyć należało po drodze pozbierać odpowiednią ilość “śmieszków”. Te zdobywamy przez przechodzenie plansz (mało), przechodzenie plansz na czas (mało) i zbieractwo oraz obwąchiwanie ścian (więcej). Jak się domyślacie, wiąże się to z tym, że w pewnym momencie, bardzo daleko w grze, jesteśmy poproszeni o przejście jej praktycznie od początku, na zupełnie innych – trudniejszych – warunkach. Czasówki np. wymagają braku jakiejkolwiek skuchy. Na początku – banał. Później można uświerknąć. Zginiecie setki razy. Zróżnicowanie typów poziomów (są nawet latane strzelaniny horyzontalne) częściowo pomaga przetrwać te powtórki, ale to i tak strasznie niefajny i nieuczciwy manewr. Można powiedzieć – trzeba było od początku wszystko zbierać, to nie byłoby problemu. Prawda. Ale pchani ciekawością i tak po kilkunastu planszach zaczynamy przyspieszać i pomijać coraz więcej znajdźek.

Rayman Origins

Jeśli ktoś skończył Rayman Origins poniżej 10 godzin, to jest dla mnie niesamowitym twardzielem. Naprawdę. Gra Ubisoftu jest niesamowicie długa, także przez obowiązkowe powtórki, i wymagająca. Ale również piękna i wciągająca. Kto powinien ją kupić? Dzieciom odradzam, chyba, że rodzice będą cały czas przy padzie pomagać. Dorosłym wymiataczom w BFa czy CoDa do gustu nie przypadnie estetyka. Paradoksalnie przyzwyczajeni do infantylizacji miłośnicy gier japońskich mogą się tutaj odnaleźć – jest hardkorowo i słodko – tak jak lubią. Ja się przy Raymanie bawiłem świetnie. Ale ile naprzeklinałem to moje (i kolegów z biura…). Mimo wszystko – dobra i naprawdę długa (zwłaszcza jak na ten gatunek) gra.