The Elder Scrolls V: Skyrim

Przede mną wylądował smok. A ja tylko spokojnie łaziłem po górach. Spojrzał na mnie. Nie będę się oszukiwał, że mnie nie zauważy. Ręce na myszy i klawiaturze mojej maszyny do pisania zaczęły się trząść. Pomyślałem – „szlag, koniec drogi”.

Wpadłem jednak na pomysł. Zupełnie, jak bohaterowie, którzy sami opowiadają swoje historie, wziąłem nogi za pas. Podbiegłem do skraju góry i skoczyłem. Pal licho, w końcu większa szansa, że przeżyję skacząc, niż w gadzim brzuchu. Okazało się, że było wystarczająco nisko, abym nie roztrzaskał się o skały. Udało się wylądować, szybki rzut oka i widzę bandytę i wilka, przed chwilą najwyraźniej walczyli, teraz stoją z osłupiałymi minami i się na mnie gapią.

Ryk smoka w tle zadziałał jak doskonałe przypomnienie dlaczego tu jestem. Przebiegłem pomiędzy bandytą i wilkiem w stronę kolejnego uskoku górskiego. Ręce dalej się trzęsą, rzut oka za plecy. W międzyczasie okazało się, że wilk, smok i bandzior założyli najwyraźniej jakiś sojusz przeciwko mnie i całkiem szparko poruszają się w moim kierunku. Spojrzenie w dół – kilkadziesiąt metrów przepaści, na dole rzeka. No cóż, spróbujmy, może jest wystarczająco głęboka. Parę chwil później znalazłem się w zimnej wodzie. Ale co ze smokiem, przecież może latać i całkiem zwinnie mu to idzie. Wcisnąłem „escape”. Pójdę zapalić, odpocznę. Zastanowię się później.

Smoki w Skyrim nie tylko wyglądają złowieszczo, są też uparte i wredne...

Skyrim jest jedną z tych gier, których się wyczekuje. To RPG o otwartym świecie od Bethesdy, o którym było bardzo głośno, jeszcze przed premierą. Nawet teraz nie ma dnia, aby nie pojawiła się jakaś wiadomość dotycząca nowej odsłony Elder Scrolls. Do gry podchodziłem nieco sceptycznie, spodziewając się, że Bethesda może wykonać ją po najmniejszej linii oporu. Kopiując Oblivion, po czym delikatnie wzmacniając kod „tu i ówdzie”, ale bez większego szału. Okazało się jednak, że natknąłem się na krok milowy w grach RPG.

Mimo iż jest to kolejny Elder Scrolls, to wielu podobieństw do poprzednika – na szczęście – nie odnalazłem. Po kilku scenach wstępu stanąłem w górach. Gdzie nie popatrzyłem, tam rysowały się ośnieżone szczyty. Wtedy pomyślałem, że muszę zobaczyć je wszystkie, są piękne. Potem ktoś powiedział mi, że właśnie dostałem do dyspozycji Tatrzański Park Narodowy. No dobra, 40 kilometrów kwadratowych gór przeskalowanych do świata gry. Każdy centymetr z tych kilometrów można zwiedzić, każdy jest inny. Każdy loch wygląda inaczej, każdy śnieżny szczyt. Co prawda zdarza się napotkać bliźniacze formacje skalne, ale doprawdy daleko tu do obrazu z poprzedniej odsłony cyklu. W Oblivion prawie wszystkie bramy do innych wymiarów wyglądały identycznie, i zawierały to samo w środku. A może skały wyglądały podobnie, bo pogubiłem drogę?

Zorza polarna. Niebo jest wykonane z taką samą dbałościa, jak reszta świata. Można stać i się gapić godzinami.

Zatwardziali fani RPG mogliby narzekać, że zmienił się sposób walki na łatwiejszy, że nic nie wynika już z rzutu kostką, przypadku. Wszystko zależy od umiejętności manewrowych gracza. Moim zdaniem jednak, to właśnie dzięki temu, gdy wchodzisz w świat Skyrim, naprawdę się w nim znajdujesz. I to jest to, na co czekałem. Nie na tabelki i „rozrysowywanie” mojej postaci w Excelu. Chciałem czuć, że moja postać żyje, że po prostu, jak w rzeczywistości, czyni, a nie zastanawia się co się stanie, gdy na K20 wyrzuci złą cyferkę.

Oczywiście w dalszym ciągu, można narzekać na kilka rzeczy. Na to, że broń się nie niszczy, a przecież powinna, bo się niszczy w rzeczywistości. Na to, że AI jest głupie i na wyższe uczelnie pchać się nie powinno. Czasami, gdy podjedziesz do wioski atakowanej przez smoka i w ferworze walki zdzielisz obuchem jednego z milicjantów, to zamkną Cię w lochu. W trakcie walki ze smokiem, a co. Ale i tak jest lepiej niż w Oblivion. Tam można było cofać się rzucając w przeciwnika czarami i wszystko szło gładko. Tutaj ten numer nie przejdzie. Tu przeciwnik (dopóki nie zablokuje się na stole oczywiście) szarżujący na gracza zawsze będzie szybszy, niż cofający się spryciarz.

W nagrodę mamy całą masę sprzętu i sił nadprzyrodzonych, których możemy dowolnie używać, aby żyjących pozbawić ich największego skarbu – życia. I możemy korzystać z obu rąk. Chcesz tarczę i krótką broń białą? Nie ma problemu, proszę bardzo. Spójrz, jak ślicznie wygląda blok. Chcesz, niczym Conan Barbarzyńca wywijać długim mieczem? Dlaczego nie, wywijaj. Chcesz mieć na podorędziu dwa czary i manipulować nimi niczym Imperator Palpatine w Star Wars? Nic prostszego. Jedynym ograniczeniem jest Twoja fantazja i delikatne ramy narzucone przez twórców. Ramy, które składają się z ilości dostępnego sprzętu i czarów, oraz z tego jak dużo się nimi posługujemy, aby stać się lepszym w operowaniu nimi. Wiadomo, nic nowego, było w innych Elder Scrolls, ale tu o niczym nie musisz decydować, tu dzieje się to – z braku lepszego słowa – organicznie.

Podobno, w chwilę później miało miejsce najbardziej satysfakcjonujące zabójstwo w grze wideo w historii.

Skyrim jednak, to nie części składowe. To nie żadna tam walka, żaden sprzęt, żadne AI. Skyrim, to po prostu świat i na tym trzeba się skoncentrować. Bethesda wydaje się mówić graczom, „dostajecie świat, róbcie z nim co tylko chcecie”. I naprawdę ciężko tu znaleźć ograniczenia. Ktoś nawet napisał, świetny swoją drogą artykuł, o tym co takiego zjadł w Skyrim (do przeczytania po angielsku w Kill Screen Magazine). Jak wiele jest gier w których możesz toczyć się po torach narzuconej fabuły, ale równie dobrze możesz ukraść konia i wysiekać sobie drogę przez wszystkie lokacje? Jak wiele jest gier, w których możesz wziąć udział w konkursie picia alkoholu, po czym na kacu zastanawiać się „co ja takiego robiłem wczoraj?” i wypytywać o to mieszkańców?

Świat może stać się przytłaczający dla niektórych graczy. Rzadko kiedy, albo raczej nigdy dotąd, nie miałem okazji zaobserwować tak rozległej zawartości gry RPG. Zadania poboczne generowane są proceduralnie, zatem wirtualnie nie kończą się. Wybija 50 godzina gry, a Ty w dalszym ciągu masz milion niedokończonych pobocznych questów i nie wiesz za co się wziąć. Gorzej, że to samo będzie przy godzinie setnej. I następnych.

Skyrim ma sporo błędów, bugów różnego typu, lecz naprawdę z lekkim sercem można je wybaczyć, bo to co dostajemy, to coś niezwykłego. Udajmy się w przenośnię malarską. Bethesda daje ramę, płótno, pędzel i farby. Malujesz Ty. Rozmyślnie nie opowiadałem niczego o fabule czy bohaterach w grze, bo największą przyjemnością jest odkryć to wszystko samemu.

Sumując, Bethesda wykonała grę rewelacyjną. Króla komputerowych RPG. Oddała graczom piękny, świeży i szeroki świat. Nie dała za to bohatera i historii.

Ty jesteś bohaterem, a historia jest Twoja.