Unstoppable Gorg

Zawsze, gdy siadam do gry z gatunku tower defense mam mieszane uczucia. Rzadko kiedy trafiam wśród nich coś, co jest godne uwagi. Ostatnio jednak natknąłem się na dwie warte uwagi produkcje: powalające i jednocześnie polskie Anomaly Warzone Earth oraz rewelacyjnie nostalgiczne Revenge of the Titans. Na Unstoppable Gorg rzuciłem się z nadzieją…

Gry wideo, aby można je było zapamiętać muszą spełniać kilka podstawowych warunków. Wyróżniać się grafiką, rozgrywką, muzyką, sprawiać radość płynącą z samego faktu grania i temu podobne. Trafienie z estetyką w gusta graczy wydaje się być początkiem ścieżki do sukcesu. Spójrzmy: przecież nie pamiętamy Half-Life za to tylko, że graficznie było super. Rayman: Origins również ma masę zalet, jak choćby dawno porzucona grywalność, które czynią go niezapomnianą przygodą. Unstoppable Gorg trafia również w dobrą strunę tego estetycznego instrumentu.

Gdy zasiądziesz do pierwszej rozgrywki w Unstoppable Gorg od razu się uśmiechniesz. Duża ilość graficznych wygibasów sprawia, że od razu jesteś w stanie wybaczyć tandetne fabularne fanfary obwieszczające, że nadchodzi Gorg. Choć zwykle drażni mnie pomysł wyprany z kolorów, jak mało który inny, o najeźdźcach z kosmosu dybiących na Ziemię, tak w Unstoppable Gorg wszystko pasuje jak ulał. Wspomniana estetyka opierająca się na “kronikach”  z amerykańskich stacji telewizyjnych z lat 50′ rewelacyjnie wręcz dodaje ducha czasów, kiedy to obce formy życia łaziły wokół Strefy 51.

Nic specjalnego poza obracalnymi orbitami.

W kwestii tego, co możemy zrobić “tym cholernym kosmitom” nie ma wielu różnic w stosunku do innych produkcji. Po prostu musimy ich zabić. W związku z tym zaś, że jest to tower defense musimy tego dokonać za pomocą – UWAGA – tak jest, wież. Różnych, zresztą nie ma to większego znaczenia, bo arsenał jest pomijalny. Jedyna ciekawa rzecz to fakt, iż nie posiadamy siatki, jak w przypadku większości gier tego typu. Zamiast tego wokół punktu centralnego – który różnić się może w zależności od misji – będącego planetą bądź stacją kosmiczną mamy orbity, na których rozstawiamy nasze wieże, laboratoria, kopalnie, cokolwiek chcemy. I jest to moment, gdy Unstoppable Gorg staje się mordęgą.

Wszystko co zobaczyłem po pierwszych piętnastu (może dwudziestu) minutach gry już gdzieś widziałem. I to wcale niedawno. W grze nie ma nic odkrywczego. 21 poziomów, które nią są w żadnym wypadku wyzwaniem z powodów mechanicznych, czy niezwykłej inteligencji komputerowego przeciwnika. Są trudne, bo otrzymujemy mało surowców oraz Gorg pojawia się w ilościach, które przekraczają moje zdolności matematyczne. Po prostu, najstarszy trick w historii, polegający na zasypaniu mnie pojazdami przeciwnika. Nie fajnie.

Dodatkowo ktoś zajmujący się projektowaniem gry wymyślił, że na pewno będę chciał grać w ten tytuł kilkakrotnie, dlatego dodano różniące się poziomy trudności. Otóż co mnie zaskoczyło, na moje oko owe poziomy trudności są praktycznie identyczne, a rozgrywka niezależnie od tego na jakim gramy jest podobnie bezpłciowa i nudna. Jedyne zmienne, które kontrolujemy tak naprawdę to dwa typy zadawanych przez nasz sprzęt obrażeń. I tu znajduję rzeczywiście dobrą stronę tej gry. Można wyjść z psem po rozstawieniu wieżyczek i na bank przejdziemy poziom. Kawę też można sobie zrobić, wtedy ominiemy kolejny męczący filmik.

Najmocniejsza strona gry - estetyka.

Gdy odkryłem powyższe “zdolności” Unstoppable Gorga, postanowiłem odwołać się do dwóch pozostałych typów rozgrywki, które mi dostarczono za pomocą Steam. Mianowicie poziomy z wyzwaniem – Challenge, oraz poziomy Arcade. Działo się. A tak całkiem serio to zupełnie niewiele się działo. Okazało się, że oba tryby to w sumie przeciągniecie poziomów kampanii pod inny szyld. I jak to jeszcze byłoby wybaczalne to już nudna jak schabowy z ziemniakami rozgrywka pogrzebała dla mnie Gorga pod stertą innych steamowych propozycji. Otóż Challenge jest wyzwaniem tylko i wyłącznie dla samokontroli gracza, te same poziomy tylko z restrykcjami co do możliwości wykorzystania sprzętu. Arcade zaś jest zwykłym trybem przetrwania znanym z innych gier.

Idea obracanych orbit, jak również stylistyk i nawet dźwięk nawiązujący do lat pięćdziesiątych w amerykańskiej telewizji jest naprawdę nieźle wyciągnięta i sprawia wiele radości. Niestety tylko przez piętnaście, dwadzieścia minut rozgrywki, kiedy to wszystko staje się takie same i diabelsko mało odkrywcze. Wtedy właśnie Unstoppable Gorg przestaje być tytułowo niepowstrzymany.

Staje się średni.